บทที่ 21 二十一

สายตาของเหยียนชุนมองตามแผ่นหลังบางที่มันดูแคบและเล็กกว่าผู้ชายทั่วไป มันดูบอบบางเสียจนเขาอยากจะลองสัมผัสดูสักครั้งหนึ่ง ไวกว่าความคิดเห็นจะเป็นเท้าทั้งสองที่ตอนนี้ ชุนกำลังยืนอยู่ด้านหลังของซีฮันอย่างเงียบๆ ชุนยกมือขึ้นเขาเลือกที่จะสัมผัสลงตรงที่เอวบางๆ ที่มีส่วนเว้าส่วนโค้งจนน่าจับ ทำให้ซีฮันถึงกับสะดุ้งแล้วรีบหันหลังกลับมาทำให้ตอนนี้ร่างทั้งสองคนอยู่ใกล้ชิดกันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่ใบหน้าของกันและกัน

"พี่ชุน! จะทำอะไรครับ?" ซีฮันเอ่ยถามพร้อมกับขยับตัวออกห่างจากคนตรงหน้าจนทำให้ร่างของซีฮันติดผนังของตัวเรือนไม้

"ไม่รู้สิ" เป็นคำตอบที่ทำเอาซีฮันถึงกลับขมวดคิ้วแถมยังอ้าปากค้าง ก่อนจะพูดออกไปให้คนตรงหน้าได้รู้สึกตัว

"แต่ตอนนี้มือของพี่กำลังจับเอวผมอยู่ ทั้ง สอง ข้าง" สามคำหลังซีฮันพูดช้าๆ ชัดๆ ทีละคำแล้วเงยหน้ามองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าที่ตกใจปนสงสัย

"ยืนนิ่งๆ ขอพี่พิสูจน์อะไรบางอย่างหน่อย" น้ำเสียงทุ้มที่แผ่วเบา ฟังดูละมุนหูกว่าทุกครั้งให้ความรู้สึกอบอุ่นกว่าครั้งไหนๆ ทำให้ซีฮันยืนนิ่งเงยหน้ามองคนตรงหน้าอยู่อย่างน้้น

"..." มือใหญ่ละออกจากเอวบางหนึ่งข้าง ถูกยกขึ้นมาลูบที่ข้างแก้มขาวเบาๆ ราวกับกลัวว่าแก้มขาวๆ นี้จะบอบช้ำ ร่างแข็งแกร่งของคนตรงหน้าทำให้ซีฮันทำอะไรไม่ถูกได้แต่ยืนตัวแข็งอยู่อย่างนั้นให้มือใหญ่ได้สัมผัสอย่างที่ใจต้องการ ในขณะที่สายตาของคนทั้งสองสบกันอย่างไม่มีใครละสายตาออกจากกัน

"นาย...ซีฮัน นายทำอะไรกับพี่กันแน่" ชุนก้มใบหน้าลงกระซิบที่ข้างใบหูขาวด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำแล้วสบตากับซีฮันอีกครั้ง ในขณะที่ใบหน้าเล็กส่ายหัวไปมาอย่างช้าๆ เพื่อปฏิเสธปนสงสัยกับคำถามที่ชุนถามขึ้นมา ซีฮันรู้สึกงงกับเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นในตอนนี้แต่ก็ทำอะไรไม่ถูกเมื่อคนตรงหน้ายังคงไม่ถอยห่างจากร่างของตนเอง

ชุนค่อยๆ ใช้ฝ่ามือลูบไล้ไปตามร่างกายแล้วมาหยุดอยู่ที่สะโพกที่ให้ความสัมผัสที่เด้งสู้มือเขาอยู่ในตอนนี้ ไม่เพียงแค่นั้น ชุนน้อยกลับค่อยๆ พองตัวขยายใหญ่ขึ้นผิดกลับที่ห้องของนางแบบสาวคนนั้น และนั่นทำให้ชุนผละออกจากร่างบางทันทีแล้วรีบหันหลังกลับเพื่อไม่ให้ซีฮันได้ทันสังเกตเห็นสิ่งที่ดุนดันอยู่ภายใต้กางเกงวอร์มเนื้อหนา

"พี่จะกลับแล้ว เดี๋ยววันหลังพี่จะเอาชุดมาคืน" ชุนพูดจบก็รีบเดินออกจากเรือนไม้ไปอย่างไวโดยที่ไม่ได้เหลียวหลังกลับมามองซีฮันแต่นิดเดียว แต่เหยียนชุนจะรู้ไหมว่า ตอนนี้เขาได้จุดประกายความรู้สึกอะไรบางอย่างที่อกข้างซ้ายของซีฮัน ที่ซีฮันเองก็รู้ดีว่ามันเป็นความรู้สึกของอะไร มือข้างขวาถูกยกขึ้นมาทุบเบาๆ ที่อกข้างซ้าย ซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้น..

สองเท้าใหญ่เดินลัดเลาะออกอีกทางที่ไม่ใช่ทางคนเดิน แต่เมื่อนึกได้ว่าตัวเองลืมหยิบเสื้อผ้าที่วางเอาไว้อยู่พื้นข้างๆ โต๊ะกินข้าว จะกลับเข้าไปเอาแต่ดูเหมือนว่าเท้าของเขาก็ยังไม่กล้าที่จะหันปลายเท้ากลับไป เขาเดินลัดสนามหญ้ามายังที่รถมอเตอร์ไซค์จอดอยู่ด้วยท่าทางที่เร่งรีบ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตึงเครียดและไม่เข้าใจ ภายในหัวของเขามีแต่คำถามมากมายที่กำลังพรั่งพรูออกมาไม่มีทีท่าว่าจะหยุดจนกระทั่งเขาขี่มอเตอร์ไซค์กลับถึงหอพัก

'เพราะอะไร ทำไม มันเกิดอะไรขึ้น มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่' ชุนพ่นลมหายใจยาวอย่างกลัดกลุ้ม หัวคิ้วหนาขมวดแน่นด้วยความสับสนในขณะที่ความคิดยังคงตั้งคำถามมากมายที่มันกำลังวนลูบอยู่อย่างนั้น

ช่วงบ่ายของวันเสาร์ หลังจากที่ซีฮันทำงานบ้านเสร็จเรียบร้อยเขาก็อาบน้ำแต่งตัวออกไปที่โรงภาพยนตร์ตามที่เนี่ยนเจียงได้นัดเอาไว้ ผู้คนที่หนาแน่นเต็มด้านหน้าของโรงภาพยนตร์ ทำให้ซีฮันต้องกดหมายเลขโทรศัพท์หาเนี่ยนเจียงเมื่อเขาหาไม่เจอ

[เนี่ยนเจียง นายอยู่ไหน]

[ขอโทษทีพอดีรถติดมากเลย แต่เราใกล้ถึงแล้วล่ะไม่เกินห้านาที]

[อืม เรารอที่ด้านหน้านะเพราะด้านในคนเยอะมากๆ เลย]

[ได้ๆ ถ้าเห็นเราก็โบกมือสูงๆ เลยนะ]

ซีฮันไม่ได้ตอบรับอะไร เพราะตอนนี้ตรงหน้าของเขามีใครบางคนที่กำลังยืนมองเขาอยู่เช่นกัน เพียงแค่มอง...แต่ปากของเขากำลังพูดคุยอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง แค่เห็นด้านหลังก็รู้แล้วว่าผู้หญิงคนนี้คงจะสวยมากๆ ซีฮันเลยตัดสินใจเดินเข้าไปรอเนี่ยนเจียงที่ด้านในแทน

"ชุน! ชุนคะ!" มือเล็กของหญิงสาวจับที่แขนแกร่งแล้วเอามาให้แนบกับก้อนนุ่มนิ่มพลางเรียกชื่ออีกคนให้หันมาสนใจประโยคที่เธอพูด

"ครับ เมื่อกี้พูดอะไรนะครับ" ชุนละสายตาจากซีฮันที่กำลังเดินเข้าไปด้านในแล้วหันมามองผู้หญิงตรงหน้าที่เขาเป็นคนชวนมาดูหนังที่ โรงภาพยนตร์แห่งนี้เอง

"ชุนมองใครคะ" เธอถามพลางขยับตัวให้ยืนหันหน้าไปมองตามสายตาของชุน แต่ก็ไม่เห็นมีผู้หญิงคนไหนที่ดูแล้วน่าจะเป็นสปกของชุนเลยสักคนก่อนที่เธอจะหันกลับมามองหน้าคนที่กำลังหันมามองเธออยู่เช่นกัน

"เปล่าครับ แล้วเมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ"

"หลินถามว่า ชุนจะดูเรื่องอะไรคะ เรามายืนตั้งนานไม่เห็นชุนไปซื้อตั๋วสักที รออะไรเหรอคะหรือว่าให้หลินเป็นคนเลี้ยงก็ได้นะคะ...ส่วนชุนเป็นคนออกค่าห้องก็ได้ค่ะ" เธอพูดราวกับว่าชุนจะไปต่อกับเธอที่อื่นกัน ประโยคหลังทำให้ชุนเลิกคิ้วขึ้นอย่างตั้งคำถามจนทำให้หลินต้องรีบพูดต่อ

.........

ส่งท้ายตอน21

พระเอกเริ่มแน่ใจแล้วว่าหัวใจของเขาต้องการอะไร เป็นครั้งแรกที่พระเอกหวั่นไหวกับผู้ชายร่างเล็กที่มีผิวเนียนและนุ่มนิ่ม เป็นธรรมดาที่พระเอกจะยังคงสับสนอยู่ไม่น้อยแล้ววันนี้เขาเองก็เริ่มแน่ใจ

1commert คือ 1กำลังใจให้กับไรต์เตอร์คนนี้ค่ะ ขอบคุณมากๆนะคะ